Η χρονολογία ίδρυσης της ιεράς μονής του Αγίου Γεωργίου Καμίτσιανης χάνεται στα βάθη των αιώνων. Πολλοί τοποθετούν την απαρχή της στα χρόνια της βυζαντινής αυτοκρατορίας.
Ο καθηγητής του πανεπιστημίου Μαργαρίτης Ευαγγελίδης μας πληροφορεί ότι στην Ήπειρο υπήρχαν μονές και προ της πτώσεως της Κωνσταντινούπολης (δηλ. πριν το 1453) όπως η “Μοναστηριακή σχολή της καμίτσανης”. Ο Ιωάννης Λαμπρίδης αναφέρεται σε σφραγίδα αναγράφουσα “Μονή του Αγίου Γεωργίου της Καμίτσανης 1613” και επιπλέον ότι λειτουργούσε ως “γραμμάτων σχολή”.
Εκ των υστέρων το 1758 ο ηγούμενος Παΐσιος ελθών εις την Μονήν την βρήκε μισοερειπωμένη προφανώς από επιδρομές αλλοθρήσκων οι οποίοι σε κάποιες από τις συχνές επιδρομές τους λαφυραγώγησαν το ιερόν τούτο ίδρυμα και κατόπιν το παρέδωσαν εις το πυρ”. Σ’ έναν από τους κίονες του Ναού είναι γραμμένη η εξής επιγραφή: “Ήρθα εγώ ο ταπεινός και ελάχιστος Παΐσιος εις την μονήν του Αγίου Γεωργίου Καμίτσανης και κάθισα κάτω εις τον ίσκιον μήνες τρεις και δεν είχα που την κεφαλήν κλίναι. Και ηύρα κομμάτι εκκλησία μόνον, οχι άλλο τίποτας, απο την Βάπτισιν εως το χαγιάτι έξω, ήταν η εκκλησία. Μόνον η Χάρις Του Θεού και η πρεσβεία του Αγίου και το έλεος των ευσεβών χριστιανών τα ετελείωσε..”.
Αφού εσκήνωσε εκεί, κινηθείς θείω ζήλω, επιδίδεται στα έργα οικοδόμησης με προσωπική εργασία, χρηματικά βοηθήματα και άλλες προσφορές και επικουρίαν απο τους περιοίκους και από ομογενείς ομοδόξων χωρών ταξιδεύοντας εις Ουγγαρία και Μολδοβλαχίαν εξασφαλίζοντας και την βοήθεια των εκεί ορθοδόξων πολυτάλαντων μονών, υπό την διακυβέρνηση των Φαναριωτών.
Ύστερα από 15 χρόνια το 1773 ολοκληρώθηκε η οικοδομή εν τω συνόλω λίθινη στερεά και ευπρόσωπος έχουσα εν τω μέσω ναόν του Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου. Ο ναός αυτός είναι κομψότατος, βυζαντινού ρυθμού εν είδει σταυρού έχων τρούλλον, με τύμπανον. Κοσμείται με τοιχογραφίες καθ’ όλον του το εσωτερικό.
Έχει η μονή πολυάριθμα κελιά, μαγειρείο, εστιατόρια, αίθουσες αποθήκες, σταύλους όλα τα απαραίτητα για να κοινοβιεί το πλήθος των μοναχών και να διαιτείται κοινοβιακώς, αποφεύγοντας, κάθε εγωϊστική και συμφεροντολογική φροντίδα επ’ απειλή αφορισμού. Η καλαίσθητη ανακαινισθείσα Ιερά Μονή “εφημίσθη ταχέως” και για πάρα πολλά χρόνια αποτελούσε κεντρική εστία γραμμάτων όπως αποδεικνύεται και από την πλούσια βιβλιοθήκη που διέθετε, εκπέμποντας φώτα Ελληνικής και Χριστιανικής παιδείας, θρησκευτικό, πνευματικό και εκπαιδευτικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής συμπεριλαμβανομένης και της Βορείου Ηπείρου. Η προσφορά της θεωρείται τεράστια αν αναλογισθεί κανείς ότι η περιοχή διατελούσε υπό τουρκική κατοχή.