Κοκκινολιθάρι

Το Κοκκινολιθάρι βρίσκεται σε απόσταση περίπου 30 χλμ. από την Ηγουμενίτσα και 16 χλμ ΒΑ των Φιλιατών, σε υψόμετρο 420 μέτρων. Κατά τον Παναγιώτη Αραβαντινό αποτελούσε τα όρια των βενετικών κτήσεων από τα παράλια της Ηπείρου μέχρι τον 15ο αιώνα όταν οι Οθωμανοί επέκτειναν τις κατακτήσεις τους. Ως οικισμός αναφέρεται στα οθωμανικά κατάστιχα που χρονολογούνται το 1431, έχοντας 30 φορολογητέα νοικοκυριά. Κατά την ύστερη περίοδο της Τουρκοκρατίας, υπαγόταν στον καζά Φιλιατών και σύμφωνα με οθωμανική στατιστική του 1895 είχε 195 κατοίκους. Παράλληλα αποτελούσε τσιφλίκι των μουσουλμάνων αγάδων των Φιλιατών. Σύμφωνα με στατιστικό πίνακα των ελληνικών σχολείων της περιφέρειας Φιλιατών, γύρω στο 1910 είχε περίπου 500 κατοίκους, ενώ εντός του χωριού λειτουργούσε ελληνικό γραμματοδιδασκαλείο με 30 μαθητές.

Κατά τα μέσα του 1912, Έλληνες αντάρτες με επικεφαλής τους οπλαρχηγούς Κρομμύδα και Παπακώστα, εκτέλεσαν στο Κοκκινολιθάρι τους μουσουλμάνους αγάδες Φέζο Γιάννιαρη και Μέτσιο Καράκα. Το επόμενο έτος, μετά την προσάρτηση της Θεσπρωτίας στην Ελλάδα ως αποτέλεσμα των Βαλκανικών Πολέμων, το Κοκκινολιθάρι καταγράφηκε ως οικισμός 232 κατοίκων (112 άνδρες και 120 γυναίκες). Ο πληθυσμός του, ασχολούμενος κυρίως με την κτηνοτροφία και τη γεωργία, το 1928 αριθμούσε 141 κατοίκους διαθέτοντας δημοτικό σχολείο[9] και το 1940 είχε 294 κατοίκους (άπαντες Έλληνες). Το 2001 στο Κοκκινολιθάρι ζούσαν 76 άτομα.

Διοικητικά, μετά την υπαγωγή του στο ελληνικό κράτος, το Κοκκινολιθάρι ανήκε στην επαρχία Φιλιατών πρώτα του νομού Ιωαννίνων και εν συνεχεία του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμου Φιλιατών. Από την 1η Ιανουαρίου 2011 αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου δήμου.

Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στους Αγίους Αποστόλους. Στην κορυφή υψώματος κοντά στον οικισμό βρίσκεται η μονή του Αγίου Μηνά, η οποία χρονολογείται κατά τον 18ο αιώνα.